Vanaf de camping in Rovinj is Metteke aan het speuren geweest naar een plek bij de Plitvice meren om te overnachten. Daar is ze in geslaagd, het leek behoorlijk luxe, maar we hadden een adres om in te voeren in de navigatie. Eerst reden we nog een stuk langs de kust, maar toen we eenmaal de plaats Rijeka voorbij waren gingen we het binnenland in, richting de grens met Bosnië. De hele kuststrook is prachtig en ziet er netjes uit, maar wat meer het binnenland kom je ook de verlaten en vervallen gebouwen tegen. De restanten van de oorlog zijn hier nog goed zichtbaar door de vele kogelgaten in de muren. Overigens wil niemand over dit onderwerp praten, als je dat voorzichtig probeert. Het verleden laten we achter ons is dan elke keer de strekking. De huizen worden gewoon niet opgeknapt als het van bewoners is/was, die na de oorlog niet meer zijn teruggekeerd. Het is geen eigendom, dus men laat het links liggen.
Via wat smalle bergweggetjes kwamen we aan bij ons hotel. Inderdaad een erg mooie stek, goed gekozen door Metteke. De eigenaar was een erg joviale man, zijn naam weet ik inmiddels niet meer, die goed voor zijn gasten zorgt. Hij vroeg of we nog zin hadden wat te doen, want dan wist hij nog wel een mooi uitzichtpunt net buiten het park. Precies goed voor even in de middag. Avondeten kon daarna, tegen een kleine vergoeding, wel bij hem. Van beide opties hebben we gebruik gemaakt. Inderdaad een schitterend uitzicht, wat hoge voor hoge verwachtingen voor onze dagen in het park zorgde.
Terug bij het hotel drukte de oude baas mij meteen een biertje in de handen en zette hij de grill voor ons aan. Fantastisch als je zo'n barbecue in je huis hebt, dat lijkt mij ook wel wat. Hij verzorgde drie gangen, waarbij je bij het hoofdgerecht kan kiezen uit vlees of vis. Naast ons waren er nog twee andere gasten uit volgens mij Korea, maar deze spraken dusdanig gebrekkig Engels, dat de oude baas het gezelliger vond om met ons aan de praat te blijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten